به گزارش سراج24، در حالی که کشورهای 1+5 معتقدند توافقنامه ژنو مقدمه ای برای برچیده شدن تاسیسات هسته ای ایران است برخی رسانه های داخلی با بزرگنمایی سعی دارند این توافقنامه را در مقیاس ملی شدن صنعت نفت مطرح کنند.
هفته نامه آسمان در اخرین شماره خود با اشاره به توافق هسته ای میان ایران و 1+5 اقدام ظریف در امضای این توافقنامه را همانند اقدام مصدق در ملی کردن صنعت نفت ارزیابی کرد و دولت روحانی را ادامه دهنده راه دولت مصدق نامید. در بخشی از سرمقاله این هفته نامه آمده است:
دو رویداد در تاریخ دیپلماسی ایران بیشتر به چشم آمده است. دو رویدادی که با جنگ یا انقلاب همراه نبود و در مسیر صلح روی داد: اول مذاکرات ملی شدن صنعت نفت ایران و دوم مذاکرات دستیابی ایران به انرژی هستهای. اول در دورهی دکتر محمد مصدق و وزیر خارجهاش دکتر حسین فاطمی و دوم در دوره دکتر حسن روحانی و وزیر خارجهاش دکتر محمدجواد ظریف. در این دو دوره برخلاف ادوار گذشته سیاست خارجی، کالای اصلی در عرصه سیاست عمومی بوده است یعنی افکار عمومی بیش از همیشه به نتایج مذاکرات توجه داشتند و کلید حل معضلات خود را نه از نظامیان که از سیاسیون به خصوص دیپلماتها و حقوقدانان میخواستند.
در بخش دیگری از این سرمقاله آمده است : دولت روحانی و دیپلماسی ظریف با دولت و دیپلماسی مصدق نسبتی تاریخی دارند. از یک ریشه هستند اما یکی نیستند. تداوم راه مصدق هستند اما تکرار راه مصدق نیستند. از تجربه مصدق درس گرفتهاند و از یک سوراخ دو بار گزیده نمیشوند. میراثی که از آنان بر جای خواهد ماند یا رعایت هر سه اصل بهبودخواهی در اقتصاد، دیپلماسی و حقوق شهروندی است یا هیچ کدام از آنها. (اینجا)
اما نکته قابل تامل آنکه همزمان با ذوق زدگی رسانه های داخلی از حصول توافق ژنو، رسانه های و شخصیت های غربی نیز با خرسندی از توافقنامه ژنو این توافق را یک عقب گرد تاریخی در موضوع هسته ای برای ایران توصیف می کنند. در یکی از آخرین اظهارات دنیس راس عضو ارشد شورای امنیت ملی آمریکا اعلام کرد: دادن حق غنیسازی به ایران توهم ایرانیان است تنها راه کاهش واقعی تحریمها، عقبگرد در برنامه هستهای و ایست کامل آن است! (اینجا)
البته فارغ از اظهارات موافقین و مخالفین توافقنامه ژنو تحلیل این توافقنامه بیانگر آن است که 27 امتیاز واگذاری ایران به 1+5 در قبال 11 امتیاز غرب بسیار نامتوازن است.(اینجا و اینجا)
از ذوق زدگی امروز در قبال ژنو تا ترکمانچای خواندن بیانیه تهران در سال 89
این در حالی است که برخی شخصیت های سیاسی که هم اکنون در مقام مدافع توافقنامه ژنو اظهار سخن می کنند پس از امضای بیانیه تهران میان ایران ، ترکیه و برزیل در اردیبهشت ماه سال 89 ، این بیانیه را برخلاف مصالح ملی می دانستند.
این در حالی است که در ابتدای این بیاینه صراحتا و بدون هیچ پیش شرطی درباره حق غنی سازی اورانیوم آمده است: حقوق تمامی اعضا از جمله حقوق جمهوری اسلامی ایران به استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای در تحقیق، تولید و استفاده از انرژی هسته ای و چرخه غنی سازی برای اهداف صلح آمیز و بدون تبعیض را یادآوری می کنیم. (متن کامل بیانیه اینجا)
علی مطهری آنزمان درباره این بیانیه گفت: زمانی که دولت پیشنهاد غربیها را مبنی بر انتقال اورانیوم غنی شده به خارج از کشور را پذیرفت دچار خطا شد. احمد توکلی نیز اظهار کرد: بیانیه تبادل سوخت هستهای مصالح ملی را تأمین نمیکند و تعهداتی یک جانبه برای ایران ایجاد میکند.
اما زهرا رهنود که هم اکنون به دلیل فتنه انگیزی پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 در حصر به سر می برد و در انتظار محاکمه است بیانیه تهران را بدتر از قرادادهای ترکمنچای و گلستان توصیف کرد: "بر تارک تمامیت ارضی ما فتح خرمشهر و آبادان میدرخشد وقتی بیشتر درخشش این پیروزیها درک خواهد شد که آن را با برخی از توافقنامههای امروزی مقایسه کنیم توافقنامههایی که از قراردادهای ننگین ترکمنچای و گلستان بدتر است و آخرین نمونهاش همین معاهده هستهای هفته گذشته (بیانیه تهران) است."
فرهنگ نیوز گزارش داد، حال سئوال اساسی این است که بر پای چه استدلالی بیانیه تهران که البته انتقاداتی به برخی از حواشی مربوط به آن وارد است، معادل ترکمنچای و گلستان در نظر گرفته شده ولی توافقنامه ژنو که به عقیده کارشناسان به مراتب ضعیف تر از بیانیه تهران است پیروزی بزرگ و فتح الفتوح خوانده می شود؟
